دسترس‌پذیری معمولاً به عنوان کاری اخلاقی معرفی می‌شود که برای اقلیتی از کاربران انجام می‌دهیم. این تصویر هم ناقص است و هم باعث می‌شود کار در فهرست اولویت‌ها پایین بیفتد.
واقعیت این است که بیشتر کارهای دسترس‌پذیری، سایت را برای همه بهتر می‌کنند. کسی که زیر آفتاب به گوشی‌اش نگاه می‌کند، همان مشکلی را دارد که کاربر کم‌بینا؛ فقط موقتی.
کنتراست
استاندارد WCAG برای متن معمولی نسبت کنتراست ۴٫۵ به ۱ و برای متن بزرگ ۳ به ۱ را لازم می‌داند. متن خاکستری روشن روی پس‌زمینهٔ سفید — که سال‌هاست مد است — تقریباً همیشه رد می‌شود.
این را نمی‌شود چشمی قضاوت کرد. من روی همین سایت هر بار که رنگ پس‌زمینه‌ای عوض شده، دوباره اندازه گرفته‌ام و چند بار عددی زیر حد درآمده که با نگاه کردن اصلاً مشکوک نبود.
فوکوس دیدنی
خیلی از قالب‌ها حلقهٔ فوکوس مرورگر را حذف می‌کنند چون «زشت است». نتیجه این است که کسی که با Tab حرکت می‌کند نمی‌داند کجاست. اگر ظاهرش را نمی‌پسندید، عوضش کنید؛ حذفش نکنید.
کیبورد
یک تست ساده: ماوس را کنار بگذارید و فقط با Tab و Enter کل سایت را طی کنید. اگر جایی گیر کردید یا نتوانستید منویی را ببندید، همان‌جا یک اشکال واقعی دارید.
متن جایگزین تصاویر
هر تصویری متن جایگزین لازم ندارد. تصویر تزئینی باید `alt` خالی بگیرد تا صفحه‌خوان از رویش رد شود. تصویری که اطلاعات دارد باید همان اطلاعات را در متن بگوید — نه اینکه اسم فایل را تکرار کند.
و یک نکتهٔ تجاری
موتورهای جستجو هم همان ساختاری را می‌خوانند که صفحه‌خوان می‌خواند: تیترهای درست، متن جایگزین معنادار، و لینک‌هایی که مقصدشان از متنشان پیداست. سایتی که برای صفحه‌خوان قابل فهم است، برای گوگل هم قابل فهم‌تر است.